Sana bahçeden gül değil güneşten atom koparıp getirmek istiyorum ama kalbim gibi ellerin de yanar diye korkuyorum.

Bu arta kalan hangi yaz akşamının hüzünleri oysa birbirimizin yaralarıyla sarmalıydık kanayan yerlerimizi yokluğuna dayanabilirim sandım,oysa yokluğun bir şiir ve ben şair olamadım.

Gecemin gündüzümden farkı yok alaca karanlık karanlığa ferman yazsam yüzbin satırlık beni bu karanlıktan kurtaracak aydınlık senin o gözlerinde ki sönmez ışık.

Yüreğimdeki tek arzu, hayalimdeki tek tutku, beni yaşatan tek duygu senmişsin bebeğim...

Önce düştüğümde kalkmayı, sonra aleve dokunduğumda acıyı, sevmeyi öğrendim, sevilmeyi her şeyi öğrendim de yalnız seni unutmayı öğrenemedim!

Bulutların Gözyaşları Pencerene vurdugu bir akşamda gecede hangi hayeller sana uyumayı unutturuyorsa gelecekte onları yaşatsın.

Kalbe yazılan yazı silinmiyor, sildim desende bir iz kalıyor, senden kalan anılar aklıma geldiğinde, kalbimde uyuyan dev uykudan kalkıyor

Hasret yağıyor bu gün sokaklara, resmin var sanki göz kapaklarımda, ne zaman gözlerimi kapasam seni görüyorum karşımsa.

Hiç zorlanmamıştım kalbimden gelen sesi kelimelere çevirmekte, içimdeki duygulara hakim olamıyorum nedense, sana söylemek istediğim bir söz var ama, korkum engel oluyor sözlerime.

Geceyi sana yazdım güneşi sana, alev alev yanıyor içimdeki sevda, yetmiyor söndürmeye denizler, ebedi aşk için hazır bu can adanmaya.